Tekst in Beeld Maastricht

Een krap jaar oud en Tekst in Beeld Maastricht breidt al uit. Werken in de woonkamer bleek niet altijd even effectief, zeker niet wanneer Vriend thuis was, of erger, bezoek meebracht. Bovendien leidde de drukke Frankenstraat, met al zijn opgevoerde brommertjes en illegale-coffeeshopbezoekers, tot veel lawaai en (vaak maar niet altijd ongewenste) afleiding.

Meer en meer bleek er de noodzaak tot rust en ruimte. Die vonden Vriend en ik vervolgens zowat om de hoek, in de Adelbert van Scharnlaan. Beneden is er wellicht veel verkeer, op vier hoog merk je daar niets meer van. Wil Vriend tv-kijken, bezoek uitnodigen of hoelahoepen-op-muziek, trek ik simpelweg de deur van mijn kantoor dicht. Heerlijk.

Bent u in de buurt, kom gerust eens langs! U moet er wel vier trappen voor op, maar daarvoor wordt u beloond met heerlijk verse percolatorcappuccino.

Vandaag is het CapsLockday. Schijnbaar vond een of andere onverlaat het nodig om alle schreeuwlelijkerds een dag per jaar hun uitlaatklep te gunnen. En wie ben ik om dat te veroordelen? Daarom schrijf ook ik vandaag alles met CapsLock aan (maar wel met tegelijkertijd de shiftknop ingedrukt).

Het is niet iets om aan de grote klok te hangen, maar ook niet iets om geheimzinnig over te doen: ik heb de ziekte van Crohn. Dat is een tamelijk enge ziekte, die als je pech hebt een hoop gedoe met zich meebrengt met fistels, stoma’s, bedlegerigheid en meer vervelends. Als je geluk hebt, slik je een berg pillen en merk je er amper wat van.

Ik heb geluk. Sinds ik in 2005 een paar weken op astronautenvoeding leefde, heb ik er nauwelijks nog last van (klopt op hout). Tijd dus, om de Crohn eens naar mijn hand te zetten. De aardige mensen van de Crohn en Colits Ulcerosa Vereniging Nederland hebben een jaarlijkse verhalenwedstrijd opgezet, waarbij ‘ervaringsdeskundigen’ kunnen schrijven over hoe ze op het werk met hun ziekte omgaan en hoe er door collega’s en bazen wordt gereageerd. Ik heb geen collega’s en ben mijn eigen baas, dus daar viel weinig over te vertellen. Ik gooide het dus over een andere boeg met mijn verhaal. Ik zou het leuk vinden als je op me stemt, de winnaar krijgt 250 euro en een award. En wie wil er nou geen award!?

Tekstschrijver zijn is een tamelijk ondankbaar beroep. Want hoeveel tekst wordt er – op het web – nu werkelijk gelezen? Meestal zweeft het oog eroverheen, op zoek naar kernwoorden: woorden die zijn interesse opwekken of het antwoord op zijn vraag zouden kunnen bevatten. De rest van de tekst wordt achteloos overgeslagen, is al vergeten nog voor de lezer doorsurft naar de volgende site. Hoe anders is het werk van een taartenbakker, wiens producten tot op de laatste kruimel van het bord worden gelikt?

Het beste wat je kunt doen als tekstschrijver, is ervoor te zorgen dat je de lezer geeft wat hij lekker vindt. Net als de taartenbakker doet,dus. Dat doe je door hem (m/v) op het juiste been te zetten. Laat direct duidelijk zijn waar de tekst over gaat, door:

• ondubbelzinnige titels te gebruiken,
• de eerste alinea de het belangrijkste te laten zijn: zet essentiële informatie daarom bovenaan,
• belangrijke zinnen te accentueren,
• zoekwoorden regelmatig terug te laten komen – dan weet je lezer zeker dat hij goed zit, en voor Google is het ook fijn.
• niet alleen veel zoekwoorden, maar ook fijne, aantrekkelijke woorden in je tekst op te nemen. ‘Taartjes’ bijvoorbeeld.De zoekwoorden zorgen ervoor dat je lezer op je site blijft, maar de carewords zorgen ervoor dat hij zich er lekker bij voelt.

Natuurlijk kun je het ook anders doen. Bovenstaande methode is een beetje als supermarktgebak. Je lezer weet wat ie krijgt, maar het is wel een beetje onpersoonlijk, en echt smakelijk is het ook niet. Daarom is het voornamelijk geschikt voor informatieve teksten, zoals Wikipediateksten, waarin mensen simpelweg op zoek zijn naar een antwoord op een vraag, en emoties minder van belang zijn.

Als je het je kunt permitteren de kers op de taart niet gelijk weg te geven, kun je ook met een klein likje slagroom je lezer in je verhaal verleiden. In kleine beetjes geef je stukjes informatie weg. Door je lezer minihapjes te voeren, wordt hij vanzelf nieuwsgierig naar wat er nog komt en smikkelt door de rest van de tekst heen. Dit is een goede opbouw voor wervende teksten: hoe meer de lezer leest, hoe lekkerder hij het vindt en hoe meer hij naar je product of dienst gaat verlangen!